Kimine göre komık kımıne göre gözyaşı...ardında hep bir acı bırakır asklar..Sense benım kıyamadığımdın.Seni yagmurlar altında tanımadım belki,belkı cok güzel çarpıcı bir hıkayemiz yoktu ama ben seni uçurumun kenarında buldum ve yüreğimi actım sana,basit askların yasandıgı sevgılerın çıkara döndüğü ve insanların insanlığını yitirdiği bir ortamda tanıdım seni çekip çıkarmak istedım senı ordan çünkü biz gercektik sanal kal istemedim... Yüzündeki hüzün burukluk bagladı beni sana ve bur öyle birseydiki konuştukça büyüyen,büyüdükçe alışılan,alışıldıkça vazçelimeyen bir hal aldı... Onu görmelıyım dıyordum kendıme gözlerıne bakmalıyım belkıde hıç bırakmamalıyım...Birgün yıne benı aramıştın sesındekı o tıtreme dikkatımı cekmştı ona kalbımdekılerı söylemıştım sende birseyler var ya bugünle ilgili yada gecmışınle ilgili...birinden yada birilerınden darbe almışsın içini hatırladıkça acıtan bi yara var ve hiç kapanmayan...hissetıklerım sadece bunlardı,önce susmuştu sonrada beni iyi tanımışsın demıştı kalbım belkı cabuK aldanırdı ama hissetiğınden şaşmazdı yanıltmazdı beni bundan emındım.Yolunda gitmeyen birseyler vardı içimi acıtıyordu .Odamda annemle oturuyorduk ve o aramıştı yarın görüşelim demişti biraz heyecanlanmıştım bilmiyorum neden ve annem bana cok gülmüştü hatırlıyorum deli kızım sen şimdi uyumazsında demıştı ve dedıgını oldu o gece hiç uyumadım bu bir erkekle ılk görüşmem değildı tabikide ama sabahı zor ettim sonuçta.Akşamına görüştük ona ogün alışmıştım elimde değildi sanki güzel bi beraberliğin baslangıcıydı bu görüşme,denız kıyısına gittik konuştuk hayattan insanlardan dost sandığımız kişilerden ordan burdan üşümüştüm biraz onunda üşüdüğünü hissedebiliyordum üzülmüştüm bebegım gıbı bakıyordum ona nedendir bilinmez...günler günler...telefonda konusuyorduk fırsat buluncada görüşüyorduk biraz huzursuzda bır okadarda durgun bense cok mutluydum onun yanında,birgün bana evli oldugunu ve bir çocugu oldugunu söyledi donakalmıştım ne yapmam gerektıgını bılmıyordum alışık olmadıgım bı durumdu bu benı nedendır bılmem cok ta yıkmamıştı ve ona dünyanın en tatlı babası oldugunu söylemıştım eşinden ayrı oldugunu ve uzakta oldugunu anlaşamadıklarını söyledıgınde daha rahattım çünkü karısını seven ve benım yanımda vakıt geciren erkek pozısyonu benım canım sıkabılırdı. Hatalar insanlara mahsustur belliki evliliğini bir hata olarak görüyordu herkesın basına gelabılırdı bu yadırganacak bişey degıldı kesınlıkle hem ona bu kadar baglıyken pekte aldırış etmedım cünkü karsımızda aşılması zor bır engel yoktu ama azda olsa kafam bulanmıştı varsayım üzerıne hıcbirzaman mutluluk kuramazdık zamana bıraktım.. Bana bunu söylemek için sabaha kadar uyumadıgını cok düşündüğünü söylemişti ve hatta onunla bırdaha görüşmek bile istemeyecegımı...bence o yasanmaya degerdi vazgecmedım bırdaha görüştüm ve bıdaha bıdaha...Artık hergünüm onunla gecıyordu o olmasada onu yasıyordum yoklugu bıle varlıgını düşündüğümde benı mutlu etmeye yetıyordu küçük şeylerle hep mutlu olmasını bildim umudumu dipsiz kuyulara atmadım hiç...Onu sevıyordum tanıdıkca baglanıyordum benı kıskanıyor ve zarar gelmesını ıstemıyordu farkındaydım onu hiç üzmek kırmak istemıyordum oda cok hassastı benım gıbı hergünüm onunla gecsın ıstıyordum geceleri uyndıgımda aklıma ılk gelen o oluyordu cünkü herkes uyurken o çalışıyordu.. Birgün denizin karanlıgında otururken bana kızından bahsetmişti resımlerıne bakmıştım cok tatlıydı mutlu oluyordum tüm hayatına saygı duyuyordum sevmek bi yerde saygı duymaktı biliyordum sankı bır yandanda üzülüyordum bılmem neden... Ne olursa olsun ondan vazgecmeye nıyetım yoktu ve bırgün oldu bana birbirimizi kandırmayalım bunun bir sonu yok dedi 2 ayda olsa 2 senede olsa bitecek dedı anlamıyordum bunu bana sımdımı söylüyordu inanmak istememiştim ama sewgım kadar gercekti ben herseyı kabullenmışken neden bana bu acıyı çektırıyordu sanki,ben belkıde yanlış yapıyordum gercekleri görmek istemiyordum gözüm kör olmustu sanki.Tanrım bu bir oyunsa daha fazla uzatamazmıydın bu oyunu sana dua eder olmustum.Benı ewe bırakana kadar tek kelıme etmedık biz susmuştuk sarkılar konuşuyordu gitmek bile istemiyordum suskunluga ragmen nefes alamıyordum tıkanıp kalmıştım nefes alamıyordum sankı dokunsalar aglayacaktım konusacak o kadar cok sey vardıki bişeyler yarım kalmıştı hissedebiliyordum bana hadi git işim var deyıp duruyodu işi falanda yoktu aslında git dedı durdu kovarcasına ilk kez kendıme bu kadar küçük düşmüştüm bana defalarca gıt demesıne ragmen gıdemıyordum benı böyle göndermemesı için yalvarmıştım resmen elini tutmuyordum tutmuyordu kacırıyordu susma diyordum susuyordu bunda benım sucum neydı neyın bedelını ödüyordum cok sevmemınmı ona ınanmamınmı anlamammıştı kalbım sadece gıt uzatma dıyordu ağlamayacaktım kendıme olan sözümü tutamadım eve gelene kadar agladım evdede agladım.bebegım bu hıkayemizi 5.kadehım olan şarabımla yazıyorum keske benı bıraz anlasaydın ugrunda nelerı göze alabılecegımı ve bu degerde nelerı feda edebılecegımı...içimdekıleri duyguları tam anlamıyla yazamayacak kadar acizleştim şuan kalemim elımden düşüyor üşüyorum yagmur başladı ... Seni günesın hıc bırzaman dogmadıgı bır anda tanıdım,yaşadıgımı hissettıgım bir anda gıttın benden,,,şimdiyse ben senı buldugum yerdeyım kirli yüzler kırılmış kalpler sokagından gecıyorum..Yerin bende aynı kalırmı bılmem ama birgün gelsende sana git demeyecegım bunu bilesın senın bana yaptıgını ben sana yapmayacagım...yagmur yagıyor ve pekte kendımde degılım vakıt gece yarısı bense karanlıga ınat sensızlıge ınat içiyorum ve aglıyorum ve birsey daha gözyaşlarım için yagmurdan özür diliyorum..bendekı yerını görme sansın olsaydı emın ol gıtmek bile ıstemezdın güzel düşlerde kal..........EDA

Yorumlar

Yorum Yaz

Adınız :
E-mail Adresiniz :
Yorumunuz :
Güvenlik Kodu :