Merhaba...Uzun zamandır düşündüğüm şeyi yazmak istediğimi anladım... Seçil 14 yaşında çok sıradan bir kız.Bir gün eve döndüğünde bütün sıradanlıklar bozulacaktı... Bugün yine çok sıradan bir gündü.Eve gidicektim,ödevlerimi yapacaktım ve yatacaktım.Hayatın biraz sıradışı olmasını istiyorum.Eve geldim.Odaya girdim.Ve o anda herşey değişmişti.Geri döünüşü olmayan değişiklikti bu.Babam kanlar içinde yerde yatıyordu...Annem ağlıyordu.Kardeşim anneme sarılmıştı ve korku içindeydi...Ben umutsuzca gökyüzüne bakıyordum.Ne üzüntü ne huzursuzluk ne korku...Ertesi sabah kimse konuşmuyordu annem ağlıyordu eve birileri girip duruyordu.Annemin ileri derecede bir rahatsızlığı vardı babam varken küçük kardeşimin okul masraflarını zor ödüyorduk.Şimdi kim ödeyecekti?Eğitimi olmayan annem mi?Hayattan habersiz küçük kardeşim mi?Kim?Artık benim bişey yapmam gerekiyordu...Bu yapacağım şey yapmam gereken gerekçeden ağır olmasaydı keşke...Ertesi sabah okula gittim.Herkez bana baş sağlığı diliyordu.Sıkılmıştım.Bıkmıştım artık herkezin bana acımasından...1 Hafta geçmişti.Yavaş yavaş herşey eskisine dönüyordu.Ama o lanet olası pahalı ilaçları kim alacaktı?Kardeşimin masraflarını kim karşılayacaktı?2 Hafta daha geçti günden güne kilo veriyordum.Şimdiye kadar 14 kilo vermiştim.Keşke herkezin istediği bu kilo verme problemini bu olaydan ötürü çözmüş olmasaydım.Herkez benim bu kadar kiloyu nasıl verdiğimi merak etmiyordu çünkü biliyordu...Ama bana çok imreniyolardı.O gün herşey düğümlenmişti.Cansuyu aramak istemiştim.Herkezin arkasından konuştuğu madde bağımlısı olduğunu iddaa ettikleri Cansuyu aradım.Oda beni ertesi gün sahilde beklediğini söyledi.Kalktım.Cumartesi sabahıydı.Sahile gittim.Cansuyla konuştuk.Bana madde bağımlısı olduğunu açıklamıştı.Onu hiç yargılamadım.Ve beni arkadaşlarıyla tanıştırmak istediğini söyledi.Gittik.Bir sürü kişiyle tanıştıştım.Hemde hepsi çok iyi insanlardı.Aralarından en iyisi Merve adında bir kızdı.Benim durumumu biliyordu.Tam bir hafta bana çok destek oldu.Onu çok sevmiştim.Bir gün acil birşey olduğunu ve onun bana ihtiyacı olduğunu söyledi.Gittim.Uyuşturucu içtiğini söyledi.Benim durmumuda biliyordu.Bana hayatımın dönüm noktası olan o soruyu sordu:"Bak Seçil senin durmunu hepimiz biliyoruz.Annenin çok zor durumda olduğunuda...Eğer senin için uygunsa sana bir teklifte bulunacağım.Bu uyuşturucuları zayıflama hapı diye insanlara satmak ister misin?Aslında istemezsin ama zorundasın.Bunları satmalısın.Hem bunu sonucunda çok para alacaksın.1 ayda 3 milyar para...İnsanlar bu parayı zar zor kazanıyor.Sen sadece satıcaksın...Hiçbir şansım yoktu.Kabul ettim.Bizim sınıftakilere,bazı bilinmeyen firmalara,ve tanıdıklarıma satıyordum.Bahanemde ben bu ilaçlar sayesinde 20 kilo verdim sizde 4 haftada 20 kilo verebilirsiniz diyordum.İlk başta az kişi almaya başladı.Sonra günden güne arttı...İnsanlar hem zayıfladığı için hemde bağımlısı olduklarını anlamadığı için alıyorlardı...Eve çok miktarda para götürüyordum ama anneme her defasında işe girdim diyordum...Bu devirde hangi iş bu kadar parayı 14 yaşında bir kıza verir ki?Günden güne daha fazla para kazanıyordum.Kardeşimin masraflarını annemin ilaçlarını birçok şeyi karşılıyordum.Hatta artıyordu onunla kendime ve aileme iyi şeyler eşyalar kıyafetler alıyordum.1 gün malları almak için gittiğimde basılmıştık.Narkotik şube ekipleri hepimizi tutuklamıştı.Basının herşeyden haberi vardı...Herkez bizden nefret ediyordu...Ama hiçbir zaman annemi ölümden kurtardığım için pişmanlık duymadım.Sizde o durumda olsaydınız daha kötü şeyler yapardınız emin olun...Artık yargılamadan düşünmek için geç değil...

Yorumlar

Yorum Yaz

Adınız :
E-mail Adresiniz :
Yorumunuz :
Güvenlik Kodu :